woensdag 27 juni 2012

Die zoon van ons

Dat is toch een speciaal geval.  Helemaal anders dan zijn zus.  Een echte jongen.
Hoeveel doodsangsten daar ik al mee heb uitgestaan.  Hoe dikwijls ik al gedacht heb dat we toch eens op spoed zullen belanden.

Hij houdt ervan om op ons bed te springen, vaak nadat hij stiekem naar onze slaapkamer is gevlucht als de zus op toilet zit.  Helaas schat hij de randen van het bed soms wat fout in.  Zo is hij al 2x van ons bed gevallen.

Hij houdt ervan om zijn eetstoel tegen het kookfornuis te schuiven en dan aan de knoppen te draaien zodat de kookplaten mooi rood oplichten.

Hij houdt ervan om met messen te spelen, met de scherpste het liefst.  Daarvoor klimt hij zonder probleem overal op.

Hij houdt ervan om rare turnoefeningen in de zetel te doen, het liefst zonder na te denken.

Hij houdt ervan om steentjes te eten.  Of knikkers.  Of giftige paddenstoelen als dessertje na het eten terwijl mama de tuintafel afruimt (de week voor hij 1 werd).

Hij houdt er al een jaar lang van om de volumeknop van de radio heel ver open te draaien als hij af staat, wat ons ontzettend doet schrikken als we hem opzetten.  Ondertussen zijn we al een beetje geleerd.

Hij klimt overal op.  Bovenop mijn strijkplank.  Bovenop de smalle vensterbank en dan van de ene kant naar de andere kant lopen.  Bovenop zijn loopwagentje dat dan - natuurlijk - verder rolt waardoor meneertje op de grond klettert...

Hij is een keertje weggelopen.  En als hij de kans ziet, zou hij het direct nog eens doen.  Papa was net met de fiets thuisgekomen van zijn werk en ik was buiten met de kindjes.  Papa en ik babbelden even en zo vergat papa dat hij het tuinpoortje nog moest dichtdoen.  Papa ging naar binnen, ik zette me terug op de tuinbank en zag hoe zoonlief opzij naast het huis ging spelen.  Daar zit namelijk een mierenhoop en zo'n beestjes zijn heel interessant voor een ventje van 20 maand.  Na twee minuutjes vond ik het toch wel lang duren eer hij terugkwam en ging ik eens piepen.  Mijn hart stond stil toen ik ontdekte dat het poortje nog openstond!  Nu wonen we wel in een rustige straat maar tijdens de spits profiteren nogal veel auto's van die rust om eens goed door te racen.  Ook tractors passeren hier vaak aan hoge snelheid.  Zoonlief houdt erg veel van auto's en nog meer van tractors; hij zou er zo naartoe lopen! 
Ik spitste mijn oren om te horen of er geen auto aankwam en riep zijn naam met een stem die ik nog nooit eerder had gehoord.  Het leek een eeuwigheid te duren eer ik aan de straat was.  Er stonden nog een paar boompjes in de weg voor ik een overzicht had.  Ik hoorde een vrouw praten, duidelijk tegen een kindje.  Ik was er van overtuigd dat het ofwel tegen een ander kindje was ofwel dat de vrouw hem ging ontvoeren.  Ik riep nog eens heel luid zijn naam en hoorde dan de vrouwenstem: "ja, hier!" roepen.  Oef zeg!  Ze kwam aangewandeld met zoonlief op haar arm.  Hij vond het best wel leuk.  Ik nam hem in mijn armen om hem nooit meer los te laten!  De vrouw vertelde hoe ze zag dat hij kwam aangewandeld, dat er bij haar een belletje ging rinkelen: een kindje alleen op straat zonder ouder, dat klopt niet.  En hoe ze hem zonder problemen mocht oppakken.  Ik kon nauwelijks een fatsoenlijke zin uitbrengen, nog helemaal overstuur stamelde ik dat het tuinpoortje nog openstond.  Ik dankte haar en besefte veel te laat dat ze mijn zoontje zijn leven heeft gered.  Die zal ook wat gedacht hebben.
Dagenlang ben ik daar niet goed van geweest.  Want amai, het is een deugniet en ik krijg er grijs haar van maar ik zou hem voor geen geld ter wereld kunnen missen, mijn schattig ventje!




14 opmerkingen:

  1. Ik zit hier met tranen in de ogen: zoveel moederliefde, zoveel herkenbaarheid en tja die zwangerschapshormonen... Mooi geschreven! Hier twee vrij roekeloze kinderen, maar toch nog een gradatie minder avontuurlijk dan jouw zoontje, oef!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Trouwens, bedankt voor je award. Zijn net terug van vakantie maar één dezer maak ik nog eens blogtijd.

      Verwijderen
  2. Hoe herkenbaar, wij hadden(hebben) dat met de jongste, koud zweet, grijs haar, we hebben het er ook van gekregen, een abonnement op spoed en de dokter en onthaalmoeder zijn gelukkig nooit op het gedacht gekomen om ons aan te klagen wegens kindermishandling :-)
    Op één week trok hij een mes door zijn vingers, viel hij zijn gezicht twee maal open, liep zijn teentjes open en deed er de wijnpokken bovenop, allemaal op vakantie, ik kwam overstresst terug toen. Geen berg te hoog of hij zit erop, en allemaal met een onweerstaanbare snoet zoals jou zoon. Vanaf hij mocht sporten lieten we hem sporten, en dat hielp en helpt nog steeds. We lieten hem ook zo snel mogelijk zwemmen want ook daar hield ik mijn hart vast, en je hebt ook nog andere kinderen om in het oog het houden,...en inderdaad ze zijn ook onweerstaan lief, je wil ze voor geen geld missen en zorgen later voor stoere verhalen waar je dan om kan lachen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een verhalen seg. Dan is Dennis nog een 'rustige'. Alhoewel, hij doet soms ook dingen waarbij mijn hart toch even stilstaat hoor.
    Ze zijn soms toch zo onbezonnen hè.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Je zou bijna een boek kunnen schrijven vol met deugenieterij ;)
    Ik kan me nog herinneren dat ons dochter met de hond was gaan wandelen in het bos. Je moet weten dat er een groot bos was achter ons huis, met vijvers en dergelijke. En het zicht dat ze samen (dochter+hond) zo vuil als iets komen afgewandeld zal me altijd bijblijven.
    Maar deze toestanden maken het zo mooi om jonge kinderen in huis te hebben. Achteraf kunnen we er eens goed mee lachen...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Amai, kan ik geloven dat je hart sneller gaat slaan!
    Mijn man was ook zo'n gevaarlijk geval, ze kenden hem al op spoed ;)
    Ik heb hier 2 hevige kindjes, maar Tjorbe is met momenten toch wat bang, wat wel goed is.
    yitte daarentegen, die probeer inderdaad ook alles uit :s, maar denk dat jongens toch nog iets erger zijn ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wauw, inderdaad een echte jongen, die jongste van jou! Ik heb er al 2 rondlopen en de 3de komt er binnen 6 weken bij... Ik hou ook regelmatig mijn hart vast met die streken altijd ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. hihi, ik ben blij dat hier wat voorzichtiger zijn. (tot nu toe) Maar 't is misschien ook iets dat je mist zo'n speciale avondturen. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Amai, wat een deugeniet. Zijn lief snoetje zit vol deugenieterij dat zie je zo. Dat laatste wat je vertelt hebben wij met onze zoon ook meeegemaakt. Achter ons huis is ook een bos dat uitgeeft op het kanaal. Ik zag hem toen al in het kanaal liggen. Ik wist toen niet welke kant ik op moest, de straat of het bos. En meneerk had zich doodleuk verstopt. Onze zoon is ook wat rustiger geworden nu hij kan sporten, daar kan hij al zijn energie in kwijt.Hij slaapt ook beter.
    Maar anderzijds blijven het lieverds hé en kleine charmeurs.

    Lieve groetjes,

    CreativEls
    http://koekjehaakjemaakje.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  9. wow krijg er kippenvel van. wel een avontuurlijk ventje. hele uitdaging voor jullie dus! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Oh ja, hij is ook nog eens van de trap gevallen, dat was ik nog vergeten!
    Hij kon al lang achterwaarts van de trap maar ineens wou hij het blijkbaar toch eens andersom proberen. Gelukkig was het maar een trap van 6 treden en had hij niks.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Haha, ook hier heel herkenbaar (de jongste, de dochter). Overal opklauteren, overal afvallen, zo de straat oprennen... En wij belandden WEL in het ziekenhuis, maar vreemd genoeg omdat ze op een vlakke vloer, zonder obstakels gewoon over haar eigen voeten struikelde en haar been brak. Gek hé? Zo avontuurlijk en toch zo lomp :) Ze zijn om op te eten die avonturiers!! Maar het is niet goed voor ons hartje...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ja, dat heb je met ondernemende kinderen;-)
    Onze zoon liep toen hij 9 maanden was, klom ook overal op en onder en fietste op een kleuterfiest zonder zijwieltjes nog voor zijn derde verjaardag.
    Het ergste wat mij overkwam: ik paste een paar schoenen toen hij (nog geen anderhalf) zich loswrong en de winkel uit stormde, recht de drukke straat op, een baan met 4 rijstroken en tram in het midden. Hoe ik terug in mijn eigen schoenen geraakt ben en hem achterna gelopen, weet ik niet meer, wel dat ik geweldig gekrijst heb. Midden op de weg bleef hij staan, blijkbaar geschrokken door mijn geroep en het feit dat hij daar helemaal alleen in zo'n grote vlakte stond. Want ja, als bij wonder was er niet één auto of tram te bespeuren. Bredabaan in Merksem, ga maar eens kijken.
    En toch, niet hij, maar wel zijn rustige zus had in haar kindertijd de meeste littekens.

    BeantwoordenVerwijderen