donderdag 24 maart 2016

De mankende dochter

Sinds enkele dagen mankte Mini-mie.
Aan haar links beentje, datzelfde been dat vorig jaar gebroken is geweest.
Nochtans had ik haar deze keer niet zien vallen.
Ze klaagde ook niet over pijn, integendeel, ze was de vrolijkheid zelve.
Dinsdag ging ik er toch maar mee langs bij de kinderarts.
Die zag heel duidelijk dat ze mankte, maar hij vermoedde geen breuk.
Daarom raadde hij aan van 3x per dag Nurofen te geven
omdat het misschien een ontsteking zou zijn.
Als het vandaag niet beter was,
moest ze toch gezien worden door de kinderorthopedist
en moesten we 's morgens bellen voor een afspraak.

Vanmorgen was Mini-mie al weer vroeg wakker.
Zo kon ik haar gemakkelijk in de gaten houden 
terwijl ze door de living stapte.
Hopelijk liep ze weer vanzelf normaal.
Helaas, ze mankte nog.
Ze steunde niet op haar grote teen,
die hing er precies maar bij als een niet-functioneel aanhangsel,
dat was me de afgelopen dagen ook al opgevallen.
Dus belde ik naar de afsprakencentrale van het ziekenhuis,
in het midden van de ochtendrush.
"Kindjes, stil zijn allemaal, ik ga even bellen!"
Wonderwel hoorde ik geen enkel lawaai 
- 's morgens werken ze doorgaans beter mee dan 's avonds ;-)
De stilte was niet eens nodig geweest,
want ik hoorde de stem van het antwoordapparaat:
dat er zo vroeg op de dag nog geen personeel de telefoon opnam.
Dan maar eerst de twee oudsten naar school brengen
en daarna terug proberen.

Aan de schoolpoort vroeg Wielfreak welke dag het was.
"Donderdag... Oh nee, donderdag, dan heb ik lezen!"
Door al dat gemank-gedoe was ik dat totaal vergeten!
Ik ben namelijk leesmama op school:
elke donderdag lees ik het eerste half uur met 4 leerlingen.
Het is te zeggen, zij lezen hardop en ik dirigeer en stuur bij waar nodig.
Wat moest ik nu met Mini-mie doen?
Zou ik haar op mijn schoot nemen tijdens dat half uurtje lezen?
Hmmm, de leerlingen zouden wel afgeleid zijn
en meer aandacht aan Mini-mie dan aan hun boek besteden.
En wat als Mini-mie dan naar toilet moest of zo?
Pffft, ik had moeten afbellen, dan hadden ze nog vervanging kunnen zoeken...
Alleszins moesten we eerst even naar de meester van Mini-mie,
om te laten weten dat onze meid vandaag niet naar het klasje zou komen.
Hij vond het meer dan nodig, zei dat het precies elke dag erger werd.
Mini-mie mocht tijdens mijn half uurtje lezen in haar klas blijven
en nadien kon ik haar gaan oppikken.
Ik begaf me vlug naar de speelplaats, net op tijd want de bel ging.
"Mijn" leeskindjes installeerden zich flink in ons lokaal
en begonnen hardop voor te lezen.
Omdat hun leesniveau - uiteraard - aan de trage kant is,
dwalen mijn gedachten nogal vaak af,
zo ook vandaag:
plots realiseerde ik me dat ik mijn handtas niet bij had!
Ik was er nochtans zeker van dat ik ze vanmorgen in de auto had gelegd.
In mijn hoofd heerste grote paniek,
maar ik moest stil blijven zitten
en kon natuurlijk niet weg om mijn handtas te gaan zoeken.
"Merel stapte de geheime tuin in," las een leerling hardop.
Het had geen zin dat ze traag of snel lazen,
het half uur lezen werd er niet korter of langer door.
Ik zat er vast en kon pas na 9 uur weg.
Bovendien moest ik nog eerst Mini-mie uit de klas gaan halen.

Eindelijk was het dan 9 uur.
Ik zei vlug mijn leeskindjes gedag, 
wenste hen alvast een fijne paasvakantie
en spoedde het lokaaltje uit.
In het voorbijgaan zag ik in een flits mijn oudste me nog vreemde gebaren toewerpen,
ik meende eruit op te maken dat ze wilde dat ik bleef totdat haar groepje ook klaar was met lezen,
maar dat ging nu echt niet en ik tuitte vlug mijn lippen voor een luchtkus.
Vlug naar het klaslokaal van Mini-mie!
Leeg...  
Oeps, waar zouden ze kunnen zitten?
Toen ik Mini-mie eergisteren na ons doktersbezoek terug naar school bracht,
waren haar vriendjes in een andere kleuterklas naar de kuikentjes gaan kijken.
Misschien brachten ze nu ook een bezoekje aan een ander klasje.
Ik wandelde alle kleuterklassen voorbij, zonder resultaat...
Zelfs in de refter waren ze niet.
Gelukkig kon de poetsvrouw me vertellen dat ze een klasje naar de turnzaal had zien gaan.
Ik stak de speelplaats over en hoorde muziek op me afkomen.
Was vandaag dat theater?  Precies wel...
Ik opende de deur 
en schrok zelf van het luide gepiep dat ik door heel de turnzaal deed weerklinken.
Geen nood, de kindjes zaten met hun rug naar me toe
en keken allemaal gefascineerd voort naar het podium;
geen enkel hoofdje draaide zich naar me om.
Ik herkende in de massa algauw de achterzijde van mijn dochter.
Ze zat ineen gedoken en hield haar handjes op haar oren.
Oei, was ze bang?  De andere kindjes gaven nochtans geen bange indruk.
Ondertussen had de meester haar al stilletjes opgetild 
en bracht hij haar op zijn arm naar me toe.
Haar armpjes omsloten onmiddellijk mijn nek
en ook haar beentjes sloeg ze rond mijn middel.
"Wil je nog even voort kijken?"
"Nee, bang!"
Oef, ik kon zonder het schuldgevoel (namelijk dat ik mijn dochter geen cultuur gunde) mijn handtas gaan zoeken!

Ik was mijn handtas niet tegengekomen in de kleutergang.
Daar had ik ze al eens eerder een halve voormiddag verweesd achter gelaten ;-)
Ik was ze waarschijnlijk gewoon in de auto vergeten!
Dan was nu wellicht het raampje ingeslagen 
en kon ik me aan een administratieve mallemolen verwachten.
Ik wilde zo vlug mogelijk naar de auto,
maar met Mini-mie aan mijn hand kon ik helaas niet snel wandelen.
Bovendien mankte het kind
en een mankend kind maan je toch niet aan om sneller te stappen?
Eindelijk kwamen we aan de auto.
Wat een geluk dat we in een boerengat wonen.
Mijn raampje was nog heel,
en daar prijkte de verloren handtas, heel gewoontjes op de autozetel.

Eenmaal thuisgekomen, 
probeerde ik nogmaals een afspraak te maken bij de specialist.
Deze keer werd er wel opgenomen,
maar Mini-mie kon er enkel nog om 15.30u tussen worden genomen.
Ai, dan moest ik de oudste twee van school gaan halen...
Ik belde mijn moeder, om te vragen of zij hen kon opvangen, maar ze nam niet op.
Ze heeft bovendien geen gsm dus moest ik later terug proberen.

Mini-mie mankte door de living en ik bedacht:
stel dat ze in het gips moet, 
dan gaan we best nu nog zomerschoentjes kopen.
We hebben toch nog heel de voormiddag en nu is ze nog niet te moe.
(na schooltijd is ze altijd te moe om nog naar een winkel te rijden)
Dus koos Mini-mie in de schoenwinkel nieuwe schoenen
en stapte ze er fier mee door de winkel.
Ik zag de verkoopster kijken naar de manier waarop ze mankte,
maar ze maakte er geen opmerking over.
Ik vroeg me af of schoenverkoopsters daar niet op moeten wijzen,
want als kindjes duidelijk met schoenen manken,
scheelt er misschien toch iets aan het schoentje?
Het kon haar precies niet schelen; 
hoe vlugger ze aan ons kon verdienen, hoe beter.
Daar moeten we dus niet meer gaan.

Tegen 12.30u kwamen we thuis
en kreeg ik via de telefoon eindelijk mijn moeder te pakken.
Gelukkig kon ze Mie Fantasie en Wielfreak om 15.20u gaan ophalen.
Oef, dat was al geregeld.  Het ging nu wel in orde komen.
Mini-mie en ik zetten ons aan tafel,
ik was uitgehongerd, smeerde vlug een boterham voor ons poppemie
en wou er toen eentje voor mij klaarmaken
maar de rinkelende telefoon belette dit.
Mie Fantasie was namelijk ziek 
en zat op school te wachten tot ze werd opgehaald...
Pffft...  wat een timing...
Ik haalde Mini-mie uit haar eetstoel, 
negeerde het geknor in mijn maag
en stapte in de auto.
Op weg naar school draaide mijn hoofd op volle toeren.
Wat moest ik met Mie Fantasie doen terwijl ik met de jongste naar het ziekenhuis ging?
Kon ze mee naar het ziekenhuis of was ze daarvoor te ziek?
En moest mijn moeder dan speciaal heel die afstand naar ons rijden
om enkel nog de niet-schoolplichtige Wielfreak van school te halen?
Ik besliste om Wielfreak ook mee naar huis te nemen,
maar dan moesten we nog eerst dat manneke op de speelplaats gaan zoeken
en zijn juf opsporen om haar te verwittigen.
Drie kwartier later zat ik dan eindelijk terug in mijn keuken,
en kon ik dan eindelijk mijn knorrende maag temmen.

Uiteindelijk begaven we ons dan naar het ziekenhuis,
waar we in een propvolle wachtkamer belandden.
Aan de andere kant van de zaal waren nog enkele stoelen vrij,
dus wrongen we ons tussen de priemende blikken van alle aanwezigen
en plantten we ons neer.
Mini-mie haalde enthousiast een boekje van Heksje Mimi uit haar rugzak.
Ik begon voor te lezen voor mijn dochter en de 16 andere luisteraars
en voelde mijn kaken nog roder worden 
dan dat de drukkende ziekenhuiswarmte ze al had gekleurd.
"In de wei staat een koe, ik tover alle oogjes ..."
"toe"
Ik hoorde de helft van de aanwezigen zachtjes glimlachen om 
mijn schattige grappige flinke dochter die mijn zin goed afmaakte.
Toen het boekje uit was, 
riep ze nog vrolijk "kijk, nieuwe sjoenen!" naar iedereen die het wilde horen.
Ja, natuurlijk had ze al haar nieuwe schoentjes aan gewild.

En dan was het onze beurt.
Mini-mie stond recht en volgde me.
De dokter wachtte ons aan het einde van de gang op
en keek met een onderzoekende blik naar mijn dochter.
Binnen gekomen deed ik mijn verhaal,
waarop Mini-mie haar schoentjes, kousen en broek mocht uitdoen
en gevraagd werd door de kamer te wandelen.

Wonderwel stapte het kind wonderschoon.
Zonder ook maar één keertje te manken!
Ik voelde me zo beetgenomen,
probeerde me er nog uit te praten,
dat het toch wel moeilijk in te schatten is bij zo'n kleintjes,
maar de dokter zei geruststellend dat het wel vaker voorkwam
en dat er misschien wel een ontsteking was geweest en die nu was opgelost
of dat ze een nieuw loopje heeft uitgeprobeerd, 
dat het niet ongewoon is dat ze daarin experimenteren.
Zo zakte ik toch niet volledig door de grond daar in het ziekenhuis
met de niet-meer-mankende dochter...
Wat een dag...  En dat eigenlijk allemaal voor niets...


7 opmerkingen:

  1. Oh, zoals je het vertelt is het precies of ik er bij was! Pff, wat een dag had jij zeg. Maar ik moet zeggen dat ik vooral blij ben met de goede afloop ;-). Heel veel van wat je schrijft, is bovendien herkenbaar! Mijn handtas blijft overal slingeren, sleutels, gsm,... ben ik steeds kwijt... Reppen van hot naar her... En ongetwijfeld zijn wij niet de enige ;-).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, heel waarschijnlijk, ik ben er ook redelijk zeker van dat we niet de enigen zijn. Sommige dagen worden ouders echt nog meer uitgedaagd dan anders!

      Verwijderen
  2. Amai, wat een dag voor jou inderdaad! Niet te geloven, zo hectisch... Het komt dan allemaal bijeen he, op zo'n dag?! Knap hoe je jou erdoorheen sloeg. Ik moest zelfs echt lachen terwijl ik je verhaal las... Ik zal het zeker nog opnieuw lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dank je! Ik wou de lezer inderdaad ook wel wat laten glimlachen. Tof om te lezen dat het gelukt is!

      Verwijderen
  3. Haha, wat een verhaal! Typisch he, zo'n zaken. Maar alle, blij dat het voetje oké is.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Amai wat een avontuurlijke dag ! Maar gelukkig was alles in orde met het beentje van de dochter.

    BeantwoordenVerwijderen