zondag 5 april 2015

Paaseitjes rapen: vrolijk Pasen!

Hoewel het gevroren had,
waren de klokken toch geweest.
IJsgekoelde chocola, dat maakten we nog niet eerder mee.
De kindjes waren dan ook bijna een uur later wakker dan vorig jaar.
De klokken hingen al lang terug in de kerktoren te bengelen
tegen dat wij op zoek gingen naar chocolade lekkers.
En zelfs ons peutertje met gebroken been
is erin geslaagd om paaseieren te rapen
dankzij haar lieve handlanger:




Klaar?  Start!











Koud dat het was... Zo schattig!







"Latje!" (= chocola)  
Zo blij dat ze was :-)


Dat wordt weer smullen :-)
 
Vrolijk Pasen allemaal
en een prettige paasvakantie!

vrijdag 3 april 2015

Gezond eten: heerlijke quinoa-salade met mango en garnalen

"Wat eet jij dan nog wel?"
kreeg ik de afgelopen maanden van verschillende mensen uit mijn omgeving de vraag.

Wel:
  • Alle soorten fruit en groenten (zoveel mogelijk biologisch), rauw of gestoomd of in zelfgemaakte soep
  • Noten (allemaal ongezouten en onbehandeld), zaden en pitten
  • In mindere mate ook gedroogd fruit (maar zonder sulfiet behandeld).
  • Vis, kip, kalkoen en eieren (zoveel mogelijk biologisch)
  • Havermout (al jarenlang als ontbijt), volkoren rijst, volkoren pasta, quinoa, beetje aardappelen, beetje bruin brood
  • Kaas en ongezoete magere yoghurt
  • Ongesuikerde cacaopoeder en pure chocolade van meer dan 75% chocolade (ik ben fan, vroeger lustte ik geen pure chocolade, enkel melkchocolade maar mijn smaak is helemaal veranderd)
  • Kruiden, ik gebruik voornamelijk kurkuma, gember, kaneel, tijm en platte peterselie
  • Ik smeer geen boter of zo op mijn brood en om te bakken wisselen we af tussen ghee, kokosolie en olijfolie


Heb ik zin in een tussendoortje?  Dan eet ik een stuk fruit of een handvol pindanoten.
Wat eet ik bij mijn boterham - als ik al brood eet?  Avocado of soep of een salade, soms ook eens kaas.  Geen charcuterie.
Ik at al 10 jaar geen mayonaise en al 20 jaar geen rood vlees dus die aanpassing was niet zo groot.  

Op feestjes of nu en dan kan ik ook wel eens genieten 
van frietjes of van een stukje taart
al krijg ik lang niet meer zulke grote hoeveelheden op 
en gaat het al vlug te zwaar op mijn maag liggen.
Ik voel me er dan ook niet zo goed bij,
ik krijg dan een minder gezond gevoel in mijn lichaam
en soms ook een nervositeit van teveel suiker.


Het liefst van al eet ik zelfgemaakte dingen.
Vanmiddag flanste ik bijvoorbeeld vanalles bij elkaar:

- overschot van quinoa van gisteren
- gekookte en gepelde garnalen (voorverpakt uit de bioplanet)
- enkele blaadjes krulsla
- enkele blaadjes rauwe spinaziebladeren
- een kleine halve mango (of een kwart van een grote)
- edelgistvlokken (optioneel)



En het was heerlijk!

donderdag 2 april 2015

Het gebroken peuterbeen

Anderhalve week geleden slaagde onze 2-jarige Mini-Mie erin
om een dubbele beenbreuk op te lopen.


Ze was buiten op de watertafel gekropen, 
die was gekanteld en omgevallen
terwijl zij er met haar beentje onder lag.
Dat was op een zondagavond op een verjaardagsfeestje bij familie,
ze huilde verschrikkelijk maar viel al gauw in slaap.

Pas 's anderendaags hadden we (na een zware nacht)
door dat ze niet op haar voet steunde.
Dus trok ik met ons mie naar het ziekenhuis
waar de dokter oordeelde dat er RX-platen moesten genomen worden.
Dat was nog geen sinecure.
Ik had me er nochtans op voorzien
en had speciaal daarom haar Kaatjespop en K3-pop (voor in elke arm één)
en haar tut meegenomen.
Ik vertelde haar in de wachtzaal ook dat we een foto van het been gingen nemen,
dat het niet lang ging duren en dat ze maar eventjes stil moest liggen.
Dat hielp allemaal niet,
ze was panisch van angst
en wou niet blijven liggen.
Met één verpleegster en ikzelf moesten we haar vasthouden.
Ocharme.

De foto's waren duidelijk:
zowel het scheenbeen als het kuitbeen waren gebroken,
gelukkig net boven de enkel en boven de groeischijven die gespaard bleven.
Het was ook een propere breuk die niet moest worden rechtgezet of geopereerd.
De gipsendokter werd erbij geroepen 
en die mat onze jongedame een stevig harnas aan voor de komende 6 weken.
Een blauw exemplaar want de roze waren op,
misschien maar gelukkig ;-)
Normaal moest hij tot boven de knie maar omdat ze nog zo klein is,
was onder de knie voldoende om te genezen.
Oef.
Indien ze ermee ging kruipen of op lopen,
dat mocht allemaal:
"op die leeftijd voelen ze nog perfect aan wat ze kunnen,
ze luisteren nog naar hun lichaam."

Anderhalve week later kan ik de situatie eens evalueren.
Na drie dagen is ze al beginnen kruipen.
Aheum, ze zat eigenlijk ineens bovenaan de trap
hoewel de livingdeur toch toe was?
Blijkbaar is op 1 been staan voldoende om aan de deurklink te kunnen...
Had ik al gezegd dat ze een vedette, een echte spring-in-'t-veld is?  ;-)
Maar het is toch ook lastig.
Ze is gefrustreerd omdat ze niet alles meer kan.
En ze is ook vlug moe.  
Misschien slaapt ze slecht met zo'n blok aan haar been?
Of is het vermoeiend om zo'n gips mee te sleuren?
Of een combinatie van allebei.
Dus als ze twee uur wakker is, 
begint ze al terug te zeuren en te zagen
maar slapen wil ze dan nog niet.

Ik probeer haar zoveel mogelijk te entertainen met "nieuwe" dingen.
Zo mocht ze deze week voor het eerst prikken.
Dat vond ze super, ze deed het erg geconcentreerd,
toch de eerste vijf minuten ;-)
Ik vind dat zo ontzettend schattig om te zien:
die geconcentreerde blik,
die mollige peuterhandjes
met daarin een fijn priknaaldje.




In bad gaan is ook nog een hele belevenis
aangezien zo'n gips niet mag nat worden.
We doen er dan een plastic zak rond,
tot groot jolijt van ons Mini-mie :-)

Het lastigste is nog dat ze bijna helemaal zindelijk was
maar nog zo gemiddeld één keer per week een accidentje had.
Maar die gips mag dus absoluut niet nat worden
(en zeker niet van stinkende plasjes)
dus doen we haar nu terug een pampertje aan.
Bijgevolg is ze dus slordiger in het ophouden,
heb ik al mogen ontdekken:
dat wordt nog terug extra werk in mei...

Omdat zo'n gips erg ruw en hard is,
had de dokter aangeraden er een dikke kous rond te doen
om te vermijden dat onze vloer zou beschadigd geraken.
De enige kous die er rond paste,
was grijs en lelijk.
Ik liet Mini-mie een stofje kiezen 
en dat naaide ik op een oud pyjama-beentje met drukknoopjes
want dat was minder pijnlijk om aan te doen dan zo'n kous.


Nog grappig: 
zaterdagmiddag had ik net gekookt
en was ik vergeten dat Mini-mie in het gips lag.
Ze zat mooi boekjes te lezen in de zetel
en vanuit de keuken riep ik:
"het eten is klaar, kom maar aan tafel!".
Na een minuut schrok ik dat onze jongste nog niet aan tafel was
want normaal is zij altijd de eerste om te komen eten.
Ik ging naar de living en daar zag ik nog net
Mini-mie uit de zetel klauteren en naar me toe kruipen :-)

En ondertussen is mijn respect voor alle mama's van zieke kindjes nog méér gestegen.
Ik zit hier 6 weken met een gebroken peuterbeen
maar er zijn jammer genoeg heel wat kindjes met veel ergere dingen.
Chapeau en een hart onder de riem!

Als je nog tips hebt
om onze kleine meid binnen 4,5 weken rustig te houden
voor de RX-opname en het open zagen van de gips,

mag je ze altijd laten weten.
Ik ben al boekjes in de bib gaan halen
maar geen enkel brengt de RX zelf aan bod.
Deze "Muis in het ziekenhuis" kwam het dichtst bij de realiteit.
Aan de prentenboekenkunstenaars:
nog een gat in de markt dus ;-)

dinsdag 31 maart 2015

Luistert hij al wat beter?

Herinneren jullie nog mijn wanhopig berichtje van januari
over mijn vierjarige zoon die niet altijd even goed luisterde?

Wel, ondertussen is dat enorm gebeterd.
Dankzij jullie goeie raad haalde ik in de bib
Die boeken stonden boordevol goeie tips!
Niet dat mijn zoon temperamentvol is, verre van zelfs,
maar ik vind het boek een aanrader voor alle ouders.
Elke moeder (of vader) heeft namelijk wel eens een moment 
waarop ze het niet meer weet.
Als je dan kan teruggrijpen naar zo'n eenvoudige tips en voorbeelden uit de realiteit,
is het opvoedingsproces weer eens zo gemakkelijk.

Gisterenavond wilde mijn zoon bijvoorbeeld niet naar bed.
De kindjes waren op youtube filmpjes aan het kijken
toen mijn man plots mijn zoontje wegplukte van het scherm
om hem mee naar de badkamer te nemen om zijn tandjes te poetsen.
Mijn zoon zette het op een krijsen en sloeg met zijn vuistjes op papa's hoofd.
Ik reageerde direct: 
"Ben je boos omdat je niet meer naar de filmpjes mag kijken?"
Hij stopte onmiddellijk met slaan.
"Ja," bracht hij verwonderd uit.
Ik had hem zijn gevoelens helpen verwoorden.
"Wat had je nog willen doen?" vroeg ik hem.
"Het was mijn beurt om een filmpje te kiezen en ik wou dat van de bus zien."
"Zullen we morgen naar dat filmpje van de bus kijken?"
"Ja."
Ik noteerde het op mjn to-do-lijstje voor de volgende dag en toonde het hem
waarop hij vrolijk zijn tandjes ging poetsen.

Of hoe één zinnetje een heel verschil kan maken,
een verschil tussen begrip en een gevecht.

Tussen haakjes,
vandaag hebben we uiteraard samen naar het filmpje van de bus gekeken :-)

maandag 30 maart 2015

Eten tegen kanker

Elke woensdagochtend staat er voor mij bij de bakker een ontzettend zwaarlijvige vrouw.
Ik kan haar telkens zwaar horen ademhalen,
totaal buiten adem van de inspanning 
om te voet naar de school van haar dochtertje te wandelen,
nog geen twee volledige straten van hun huis.
En elke woensdag bestelt ze 3 sandwiches en 3 éclairs.  
Daarmee waggelt ze dan terug naar huis.
Telkens denk ik: 
als het al zo erg gesteld is,
waarom eet ze dan nog sandwiches vol boter en ongezonde éclairs?
Heeft ze de moed opgegeven
of beseft ze niet hoe erg haar toestand wel is?

Ik wil geen oordeel vellen over die vrouw
of over anderen hun eet- of leefpatroon
maar mensen hebben deels toch wel hun eigen gezondheid in handen.

In mijn familie kampen er bijvoorbeeld veel met hart- en bloedvaten- en cholesterolproblemen.
Ik ben me daarvan bewust en let daarom al sinds mijn twintigste op wat ik eet:
het kwam tot enkele jaren geleden ongeveer neer 
op weinig dierlijke of verzadigde vetten consumeren.

De laatste jaren is er echter in mijn familie en dichte omgeving
ook een verschrikkelijke kanker-boom.
Vorig jaar stierf de broer van mijn vader aan darmkanker,
de zus van mijn vader heeft terminale borstkanker,
het dochtertje van Mie Fantasies meter heeft lymfeklierkanker,
onze buurvrouw langs de ene kant kreeg enkele weken geleden te horen 
dat ze ongeneeslijke uitgezaaide longkanker heeft (zonder ooit één sigaret te hebben gerookt)
en de buurman aan de andere kant heeft prostaatkanker.
En zo kan ik helaas nog wel eventjes doorgaan.
Kanker, de verschrikkelijke, oneerlijke rotziekte van deze tijd.

Een vriendin van mij overwon vorig jaar borstkanker.
Zij wist me te zeggen dat ze nu een speciaal "dieet" volgt 
op aanraden van haar begeleidende profs
om te vermijden dat de kanker zou terugkomen.
Aangezien er in onze familie zoveel kanker voorkomt
en het dieet ook gewoon heel erg gezond en voordelig was
om hart- en bloedvatenproblemen te vermijden,
besloot ik het principe "baat het niet dan schaadt het niet" toe te passen.

Ik haalde het boek "Eten tegen kanker" van Béliveau en Gingras in huis.
De recepten zelf stellen niet zo veel voor;
de uitleg in het eerste deel is veel belangrijker.
Daaruit haalde ik welke voedingselementen als positief en welke als negatief werden beschouwd,
hoe kanker zich ontwikkelt
en welke kankers gevoelig zijn voor zo'n "dieet" (bvb. darmkanker en borstkanker).
Ik informeerde me ook via andere bronnen (boeken, wetenschappelijke artikels)
en daar las ik gelijkaardige dingen:
veel groenten en fruit, veel vezels, zo weinig mogelijk (toegevoegde) suikers.

Teveel aan suiker is echt levensgevaarlijk.  En het zit bijna overal in!
Lees dit of dit er bvb. maar eens op na.

Dus ging ik aan de slag,
ik volgde geen dieet,
ik at gewoon gezond,
tegen de hart- en vaatziekten,
tegen sommige kankers.
Baat het niet, dan schaadt het niet.

Einde mei 2014 ben ik ermee begonnen.
Een maand eerder was ik gestopt met borstvoeding geven aan onze Mini-Mie
maar ik had nog altijd ontzettend veel dorst
en dronk dus nog evenveel water als toen ik borstvoeding gaf;
in die 15 maanden was het blijkbaar een gewoonte geworden
om heel de dag door quasi continu te drinken om voldoende melk aan te maken
(ja, ik had een enorme productie ;-))

De eerste maand was verschrikkelijk om suiker te laten.
Ik had constant zin in zoet.
Maar na een maand was ik het gewoon.
Ik had agavesiroop in huis gehaald 
maar heb hem maar één keertje gebruikt:
wat een zoet spul!
Langzaam was mijn smaak veranderd:
mijn zin in zoet was voorbij en ik at toch elke dag ontzettend lekkere dingen
en - het belangrijkste! - had ik geen honger.
Ik was uren zoet in de keuken met het koken van soep van zelfgemaakte bouillon,
het uitpluizen van kookboeken 
en het bereiden van salades en gezonde evenwichtige gerechten.

Ondertussen ben ik ook 14kg lichter,
en hoewel dat niet de hoofdbedoeling was,
is dat toch mooi meegenomen
want na de 3 zwangerschappen en borstvoedingsperiodes
(waarin ik constant honger had)
waren er toch wat kilootjes blijven plakken.
Nu weeg ik evenveel als toen ik 18 was
en is mijn BMI weer gezond.
Maar dat gewicht is niet het belangrijkste.
Mijn drijfveer is mijn gezondheid!

Want er kunnen bij de bakker veel mensen zelfs elke dag 3 sandwiches en 3 éclairs bestellen
maar voor ons valt het enkel op als die persoon zwaarlijvig is.
Niet-zwaarlijvigen zouden dan wel geoorloofd zijn
om zich elke dag vol te stoppen met zulke ongezonde dingen?  
Think twice! 

Binnenkort hoop ik hier toffe receptjes en kookboek-reviews te posten.
Hou de boel hier maar in de gaten!  :-)


zaterdag 28 maart 2015

Paasdecoratie

Nog een week en het is al Pasen.
We hebben vandaag ons huis in paassfeer gebracht 
om de Goede Week in te zetten.

Voor naast de voordeur maakte ik deze krans.
Onderaan boven de eierschalen zitten narcis-bloembolletjes
die tegen Pasen hopelijk in bloei staan:

 
De gebroken eierschalen symboliseren het open graf en het nieuwe leven.

Oorspronkelijk was ik van plan om deze krans te maken.
Met mijn nieuw lijmpistool lukte het aardig om de eierschalen te bevestigen
maar ik vond het helemaal niet mooi.


Bovendien had ik - na 1 maand sparen - nog steeds eierschalen te kort.
Het was toch tof om eens te proberen
maar ik vind mijn bovenste krans mooier,
ondanks de reclame op het lint ;-)

In de living is het ook al Pasen wat de klok slaat ;-)




 

Volgend jaar wil ik al bij het begin van de veertigdagentijd
in ons huis visueel tastbaar maken dat we toeleven naar Pasen,
misschien met witte stenen of zo.
Maar dat dacht ik vorig jaar ook al.
Ik stel het telkens uit 
terwijl de kindjes er nu nog aandacht voor zouden hebben.
Hebben jullie dat ook soms?
En hoe versieren jullie je huis voor Pasen?

maandag 2 maart 2015

Een pin getest: cake in eierschaal

Op pinterest zag ik deze toffe pin passeren.
Dat wou ik eens uittesten!  

En ja, het lukte wel
maar ideaal is het toch niet
want er blijft veel cake aan de eierschaal hangen:

 
En wat nog moeilijker was:
hoe krijg je dat deeg IN dat ei?
Met een piepklein lepeltje lukte het wel 
om het beslag door het mini-gaatje te duwen.
Het plakte nogal!  :-)



Ik vulde de eieren slechts voor de helft
maar toch is er heel wat cake uitgelopen





Het moeilijkste van al was nog het pellen:
jammer van de lekkere cake.
Maar het was toch eens plezant om uit te proberen :-)