14 maanden en ze weet wat ze wil...

Hier had ze alles uit het poppenwagentje gehaald,
er zelf in gekropen en het dekentje over haar gelegd.  

Dan keek ze zo heel verleidelijk van:
"ga je een wandelingetje met me doen, mama?"  ;-)

 

Ja, ze weet wat ze wil!  

Deze namiddag was het gestopt met regenen, 

dus wou ze naar buiten.  

Praten stelt nog niet veel voor 

maar met haar jas aan de deur gaan zitten "koppen"

is even duidelijk, toch?

Ja, onze kleine meid wordt groot...  

Dat ondervind ik ook in haar spelen.  

Zalig om haar bezig te zien:

De treintjes naar beneden laten rijden:

  

Boekjes lezen:

Pop - al smakkend - eten geven:

Haartjes drogen van pop:

Natuurlijk zit er ook wat kattenkwaad in
en ligt heel het huis continu bezaaid met speelgoed.  

Maar da's eigenlijk heel normaal.  

En ze zijn maar één keer klein.

Piep! :-)

Ovenschotel van vergeten wintergroenten

Wat zal ik nu weer klaarmaken?  Ik wilde eens iets anders.  Surfend kwam ik dit recept tegen, een gerecht met enkele groenten die ik niet echt kende: koolrabi en aardpeer.  Het feit dat als bereidingstijd slechts 20 minuten was opgegeven, trok me over de streep.  Ik ging het riskeren!  Aangezien ik vaste klant ben in de Bioplanet was het niet moeilijk om deze vreemde groenten te kopen.

Naast koolrabi en aardpeer had ik ook nog raapjes, zoete aardappel, geitenkaas, appel, citroen, rode uien, honing, rozemarijn en tijm nodig.  Geitenkaas had ik nog nooit gebruikt in een recept dus dat werd spannend.

Het was heel gemakkelijk klaar te maken.  De groentjes zijn vlug geschild en moesten slechts 10 minuutjes worden gekookt.  Ik heb de zoete aardappel mee gekookt, hoewel dit niet in het recept stond, maar ik wilde dat hij echt zacht genoeg was voor onze éénjarige mee-eter.  Over de appel wordt in het recept zelf niet meer gesproken.  Ik heb hem niet meegekookt maar gewoon mee in de ovenschotel onder de groentjes gemengd.  De noten liet ik achterwege, de honing heb ik er wel over gestrooid. 
Vijftien minuutjes in de oven en klaar!

En dit was het resultaat:

Het was ontzettend lekker!  Ik kan niet zeggen wat het lekkerste was; gewoon het geheel; de afwisseling van smaken die toch bij elkaar pasten.  De geitenkaas die verrassend lekker was.  De stukjes appel die het geheel een zoete toets gaven.  Ook de kleurtjes waren tof met het oranje van de zoete aardappel tussen de verschillende soorten wit en beige.

Maar de kindertjes...  Die hebben helaas een andere smaak dan ons.  Ze hebben er alledrie niet tot nauwelijks van gegeten.  Mijn zoon had in de koelkast nog penne zien staan van de dag voordien en zei: "ik wil enkel penne en niet vieze groentjes".  De laatste tijd wil hij nauwelijks nog groenten eten.  Enkel rauwe komkommer, tomaat en paprika en gekookte broccoli, spinazie of bloemkool wil hij nog.  Zelfs geen worteltjes!!  Geen spruitjes, oké, maar ook geen courgette, geen paprika, geen champignon, geen prei, geen witloof, geen schorseneer, geen aardpeer, geen koolrabi, geen pastinaak, geen (knol-)selder, ... En verwerken in puree, daar trapt hij niet in... Hij wil zelfs niet meer proeven.  Hoe doen jullie dat?

Verschil in communicatie

Wielfreak begint eindelijk wat over school te vertellen.  Vroeger kwam er niet meer uit dan: "gevallen" of "die heeft mij pijn gedaan".  Maar gisteren vertelde hij echt iets over een activiteit in de klas!  

Ik vroeg hem of ze iets plezant hadden gedaan op school.
"Ja, pannenkoeken gemaakt"
"Oh, hoe heb je dat gedaan?" vroeg ik.
"Met bloem"

Wat een straf verhaal!  Ik wist helemaal niet dat ze pannenkoeken gingen eten.  Er hing ook geen pannenkoekengeur rond hem en zijn brooddoos was toch mooi leeg gegeten.  

Nieuwsgierig als ik ben, checkte ik zijn verhaal vanmiddag even bij de juf:
"Hebben jullie gisteren pannenkoeken gegeten in de klas?"
"Oh, nee..." zei de juf, net zo teleurgesteld als ik.  Het was dus gewoon een verzinsel?
"Hij vertelde dat hij met bloem pannenkoeken had mogen maken" probeerde ik nog even.
"Ah ja," zei de juf.  "We hadden speeldeeg gemaakt met bloem en eieren en daar maakten we vanalles mee en de kindjes verzonnen dat ze pannenkoeken en taartjes aan het maken waren".

Dus toch!
Wat was ik blij!  Hij had ook helemaal niet gezegd dat hij pannenkoeken had GEGETEN, maar dat hij er had gemaakt!  Da's een groot verschil!  :-)

Al zou mijn dochter dat wel heel anders hebben verteld.  Die zou gewoon zeggen dat ze met speeldeeg hadden mogen knoeien en dat ze daar pannenkoeken van hadden gemaakt, "maar zogezegd-pannenkoeken, hè mama".
Misschien leeft mijn zoon nog meer in een kleuter-fantasie-wereld en is mijn dochter gewoon meer realistisch ingesteld?

Zo reden we overlaatst op de autostrade en riep mijn zoontje ineens: "Wij zijn de winnaars!" 
Mijn man, Mie Fantasie en ik vielen uit de lucht.  Winnaars?  Na veel vragen om verduidelijking bleek dat wij enkele auto's waren voorbijgestoken en eerst uit de tunnel waren gereden.  Dus waren wij gewonnen!  Kleuterlogica :-)

Meer grappige uitspraken van onze kindjes onder den toog.

Een taartje voor mezelf

Hip hip hip hoera, ik verjaar vandaag!!
En dat vieren we vanavond met wat lekkers.  Ik maakte voor het eerst een appelstrudel, alweer van Jeroen Meus.  Eigenlijk had ik een recept voor appelstrudel van mijn moeder overgeschreven maar ik ben het papiertje ergens verloren.  Een beetje zonde want haar appelstrudel is altijd overheerlijk.  Hopelijk die van mij ook!  Hij ziet er alvast heel lekker uit:

Ik maakte ook een smurfentaart maar die is nog maar net uit de oven dus die is nog niet afgewerkt.  Maar die blogde ik eerder al eens, met receptje en al: smurfentaart

Ik had mijn man gisterenochtend nog laten weten dat zowel Mie Fantasie als Wielfreak graag cadeautjes afgeven en dat het dus toch wel heel leuk zou zijn, moesten ze allebei een cadeautje kunnen geven ;-)  Hij ging ervoor zorgen.  Ik ben al super benieuwd.  Ik voel me net een kleuter :-))))

Winkelcentrum van Playmobil

Sinds 2 weken hebben wij het winkelcentrum van Playmobil in huis:

Eerder kreeg dochterlief al het kapsalon (rechtsonder).  We schoven alle inhoud van het winkelcentrum wat meer bij elkaar zodat de playmobil-dames er ook hun haar kunnen laten doen. 

Het winkelcentrum is erg groot en het duurt uren om het in elkaar te zetten.  Zo kwam het uit de doos:

Ik zette al vlug het ijssalon op zodat de kindjes ondertussen daar zoet mee waren:

Na een uur à anderhalf uur:

Het gebouw is klaar maar staat nog leeg.  De politie houdt een oogje in het zeil:

En dan was het eindelijk gevuld:

 

Als je dat gele kaartje in de bankautomaat steekt, komt er een playmobil-geldbriefje uit.

De dochter is helemaal zot op het trouwkleed en de bruidsartikelen.

Helaas past de bruidssluier enkel op originele playmobil-poppetjes en niet op die poppetjes bij het winkelcentrum omdat hun kapsel gerestyled is.  Op slechts één dame die bij het winkelcentrum zat, passen de hoeden en de sluier.  Maar toevallig heeft die witte schoenen aan, wat voor Mie Fantasie genoeg was om haar "de bruid" te laten zijn. 

Ze organiseert fotosessies en laat hen trouwen in het kasteel:

Ze is al 100x haar kleed in de winkel gaan passen. 
Uiteraard is het erg druk in het winkelcentrum; in de lift is het altijd proppen voor een plaatsje ;-)

Het is zo tof om haar te zien spelen!  Hele verhalen, erg realistisch met een diefstal in het winkelcentrum waarna de politie moet komen.  Of vrouwen die kleren staan te passen en erg veel commentaar op elkaar leveren.  Wat moet ik moeite doen om dan mijn lach in te houden!  :-)

Er zit wel heel wat kleine rommel bij, wat moeilijk is met een kruiper-loper van 13 maanden in huis die net aan tafel kan.  Ik laat de niet zo relevante prulletjes in een doosje apart.  Van 1 van die "prulletjes" weet ik zelfs niet wat het is.  Het hoort toe aan de sportafdeling, maar verder?  Het is dat geel ding tussen die 2 witte pijltjes.  Iemand een idee?

 

Kinderbedrog

Soms zijn cadeautjes niet wat ze lijken.  Zelfs niet als ze van een dure speelgoedwinkel komen.  Helaas was het enkel te zien na het openen.

Zo zag het tonnetje plastic kraaltjes eruit bij het cadeau krijgen in de originele verpakking:

Bij de foto hieronder kan u zien dat de kralen tegen de zijkant worden geduwd door een ingenieus geplaatste plastic wand.  Aan de onderkant lagen nog wat kraaltjes maar voor de duidelijkheid van de foto heb ik die er even uitgenomen.

Alle kralen en armbandjes in de ton - zonder verpakking binnenin: 

Al vindt Mie Fantasie het wel leuk om er armbandjes en kettingen mee te maken; het is echt geen 19,95 euro waard.  Bovendien neemt zo'n veel te grote ton ook nog eens heel wat extra opbergruimte in.
Laten staan, die handel!

kralen B. jeweled B. pop-Arty
U weze gewaarschuwd.

Tiramisu-taart van de Jeroen

Mie Fantasie is hevige fan van "de Jeroen", ook wel gekend als Jeroen Meus.  Ze kijkt graag naar Dagelijkse kost en toen ze hem op de boekenbeurs zag, was ze door het dolle heen.
Voor haar verjaardag maakte ik dus een receptje van "de Jeroen".  Zijn tiramisu-taart had ik nog nooit gemaakt en aangezien veel van de genodigden verzot zijn op tiramisu was dit wel een ordelijke manier om die te presenteren.  Het is een heel gemakkelijk receptje, zelfs voor iemand die nog nooit tiramisu heeft gemaakt, zoals ik.  
Het resultaat was prachtig:

Daarnaast verwende ik de jarige en de genodigden nog met appelcrumble van Dorien Knockaert
(ontzettend snel klaar én heel erg lekker)

en met een trifle van kiwi en mango, ook al een gemakkelijk dessertje.

Je vult de bodem van een grote glazen kom met fruit, daarbovenop doe je stukjes cake en daarover giet je gele pudding.  Terug fruit, cake en pudding tot je ingrediënten op zijn.  Bovenaan werk je nog af met een laagje fruit om mooi te presenteren.

Voor de klasgenootjes maakte ik - op verzoek van de jarige - koekjespudding.  Heerlijk!

De ene schotel was gevuld met een bodem van mignonette-chocolaatjes, daarboven pudding en dan laagjes petit-beurre-koekjes gedrenkt in koffie afgewisseld met pudding.
De andere schotel was gevuld met brokjes chocolade en brokjes speculaas in gele pudding.
Beide schotels werden afgewerkt met hagelslag.  Met zo'n doosje gieten lukte niet, dus goot ik de muizenstrontjes over in een plastic zakje waarmee ik gemakkelijker letters kon schrijven.

Ja, februari is een echte feestmaand hier.  En het is nog niet gedaan want vrijdag is het mijn beurt!  :-)